Wednesday, March 04, 2009

حضور فعال زنان ايراني در سازمان ملل


‎ ‎
نشست "کميسيون مقام زن" برگزار شد - پنجشنبه 15 اسفند 1387 [2009.03.05]

پنجاه و سومين نشست کميسيون مقام زن، ويژه سازمانهاي غير دولتي، ميزبان گروهي از زنان فعال در جنبش هاي مدني ‏ايران بود. شش فعال جنبش زنان: سوسن طهماسبي، خديجه مقدم، پروين بختيارنژاد، آسيه اميني، فاطمه فرهنگ خواه و ‏شهلا اختري در سومين روز از اين کنفرانس که از روز دوم تا سيزدهم ماه مارس در مقر سازمان ملل برگزار مي شود، ‏شرکت کردند.‏

دانيلا کلمبو، مدير انجمن ايتاليايي زنان در توسعه (آيدوس)، که دعوت کننده اين گروه غير دولتي بود، در آغاز اين ميزگرد ‏علت ميزباني اين سازمان غيردولتي ايتاليايي را سابقه همکاري با گروههاي مختلف زنان در ايران به عنوان مشاوران يو ان ‏اف پي اي (آژانس صندوق بين المللي جمعيت) عنوان کرد. وي همچنين به تاثيرات فعاليتهاي مشترک فرهنگي و اجتماعي ‏بين زنان دو کشور ايران و ايتاليا اشاره کرد.‏

نخستين سخنران اين ميزگرد سوسن طهماسبي، فعال جنبش زنان در کمپين يک ميليون امضا بود که به دو هدف اين کمپين ‏يعني آگاهي رساني و آموزش و جمع آوري يک ميليون امضا در حمايت از بيانيه اي به منظور ارائه به مجلس شوراي ‏اسلامي براي تغيير قوانين اشاره کرد. ‏

وي گفت: "کمپين فرصتي را براي حضور طيف گسترده اي از فعالان زن در جنبش زنان بويژه جوانان که با اقدامي مدني ‏و مسالمت آميز سعي در ايجاد تغييرات مثبت در جامعه خود دارند، ايجاد کرده است." طهماسبي به روشهاي مختلف کار اين ‏کمپين اشاره کرد و افزود: "گفت وگوي چهره به چهره از روشهايي است که فعالان کمپين بعنوان يکي از نخستين حرکتهاي ‏زنان در فضاهاي عمومي بکار گرفته اند." اين فعال زنان همچنين مذاکره با مسئولان کشور را روش ديگري براي مطرح ‏کردن مطالبات زنان براي تغيير قوانين عنوان کرد. او اين خواسته ها را مبتني بر استانداردهاي حقوق بشر بين المللي ‏دانست و نقش تفاسير مذهبي پيشرو را در اين زمينه مورد تاکيد قرار داد. در ادامه سخنان طهماسبي، فيلم کوتاهي در باره ‏کمپين يک ميليون امضا به نمايش درآمد.‏

خديجه مقدم، فعال جنبش زنان سخنران بعدي اين مراسم بود که در باره ضرورت توانمند سازي اقتصادي زنان و چالش ‏هاي پيش روي آنان سخن گفت. مقدم با اشاره به اينکه به توانمند سازي اقتصادي زنان کمتر اشاره شده گفت: "حتي از ‏طرف حکومت نيز گاهي مقاومت هاي پنهان و آشکاري هم در مقابل آن ايجاد مي شود. ولي با اين وجود گروههايي از ‏زنان توانمند سازي اقتصادي زنان در اولويت کاري خود قرار دادند. خديجه مقدم طرح خانه هاي اشتغال زنا سرپرست ‏ايران را بعنوان يکي از نمونه هاي موفق در اين مورد مثال زد که در آن زناني که هيچ سرمايه اي اعم از مالي، فرهنگي و ‏اجتماعي نداشتند کم کم بعنوان عضو يک تعاوني هويتي جديد پيدا کردند." وي راه برون رفت از مشکلات پيش رو تغيير ‏قوانين تبعيض آميز دانست و تصريح کرد که فرصت توسعه بايد ارتقاء پيدا کند. ‏

پروين بختيارنزاد، روزنامه نگار و فعال جنبش زنان در باره قتل هاي ناموسي و داستان زنان و دختراني که قرباني رسوم ‏عشيرگي يا قرباني مبارزه با آن مي شوند سخن گفت. وي زنان را اصلي ترين قربانيان قتل هاي ناموسي معرفي کرد و از ‏عوامل اين پديده اجتماعي را خشونت، پرخاشگريف خونخواهي، کين جويي، تفاخر به گذشته و بي مبالاتي نسبت به آينده در ‏رفتارهاي ايلي دانست. بختيارنژاد به تحقيقات خود در برخي از استانها اشاره کرد و گفت: "بيشترين آمار قتل هاي ناموسي ‏در استانهاي خوزستان، سيستان و بولچستان، لرستان، کرمانشاه، کردستان و ايلام مشاهده مي شود." او تغيير ماده 220 ‏قانون مجازات اسلامي را در مبارزه با اين پديده يکي از موثرترين راه ها دانست.‏

آسيه اميني، روزنامه نگار و فعال ديگر جنبش زنان سخنران ديگر اين مراسم با موضوع "چگونه نابرابري هاي جنسيتي در ‏قانون و شرايط اجتماعي به مجازات سنگسار ختم مي شود" بود. وي با اشاره به ماده هاي 83 تا 107 قانون مجازات ‏اسلامي به آمار احکام اجرا شده سنگسار اشاره کرد و گفت: "تا پيش از سال 2006 هيچ آمار مشخصي در اين باره وجود ‏ندارد. اميني به زندگي يک زن سنگسار شده در مشهد اشاره کرد و موارد تبعيض آميز قانون و ساختارهاي اجتماعي و ‏خانوادگي وي را مورد بررسي قرار داد و تشريح کرد که چگونه مجموع اين عوامل منجر به ارتکاب عملي شد که بهانه ‏سنگسار اين زن قرار گرفت. وي همچنين به اعتراض ها و اطلاع رساني فعالان زن در اين باره اشاره کرد و تغيير قوانين ‏تبعيض اميز عليه زنان و تغيير شرايط تبعيض آميز اجتماعي را در لغو اين مجازات موثر دانست."‏

فاطمه فرهنگ خواه، فعال مدني بعنوان سخنران بعدي در مورد زنان اچ آي وي ايدز مثبت سرپرست خانوار که همسران ‏خود را از دست داده اند يا همسرانشان در زندان هستند و يا امکان سرپرستي خانواده را ندارند، سخن گفت. وي عنوان کرد ‏که اين زنان مسئوليتهاي دوگانه و سه گانه تحميل شده اي را به دوش مي کشند، که از جمله آنها سرپرستي خانواده و ‏فرزنداني است که احتمالا مبتلا به اچ آي وي ايدز هستند. فرهنگ خواه زنان اچ اي وي مثبت را از آسيب پذيرترين اقشار ‏اجتماعي دانست که به علت عدم برخورداري از دانش لازم يا مهارتهاي حرفه اي براي انجام کارهاي مناسب به ناچار به ‏کارهاي غير رسمي و حتي روسپيگري روي مي آورند. وي اظهار داشت: "اين زنان در سياستهاي دولتي، طبق گزارش يو ‏ان ايدز در ايران کاملا فراموش شده هستند و از هيچگونه حمايتهاي مادي و معنوي براي زندگي برخوردار نيستند."‏

شهلا اختري ديگر فعال حقوق زنان، در گزارش خود که مربوط به اهميت و چالشهاي همکاري بين سازمانهاي مردم نهاد ‏و سازمان ملل بود، ضمن ارايه آماري از وضعيت مبتلايان به ايدز در کشور و روشهاي ابتلا به اين بيماري در جمهوري ‏اسلامي ايران به دست آوردهاي حاصله براي مقابله با اين بيماري و فعاليت هاي انجام شده در اين زمينه از سوي ارگانهاي ‏مختلف دولتي، بين المللي و مردمي اشاره کرد. او همچنين گفت عليرغم پيشرفت هاي حاصل شده همکاري بين سازمانهاي ‏مردمي و آژانسهاي سازمان ملل بويژه در مرحله برنامه ريزيهاي مقابله با اين بيماري قوي نيست که البته بخشي از آن به ‏توانايي حرفه اي سازمان مردم نهاد در زمينه مبارزه با بيماري ايدز مربوط مي باشد و بخشي از آن هم مربوط به ديدگاه ‏محتاطانه سازمان ملل در همکاري با تکشلهاي مردمي ايران مربوط است. وي در خاتمه اشاره کرد که براي پاسخ گويي ‏همه جانبه در فعاليت هاي مربوط به جلوگيري از گسترش بيماري ايدز همکاري بيشترارگانهاي دولتي و بين المللي و ‏سازمانهاي مردم نهاد با در نظرگرفتن کارکرد و امتيازات نسبي هر سه گروه نتيجه بخش تر است.‏

No comments: